پسران : 1 : شيخ شهاب الدين محمّد بن روزبهان بقلى . - پسر بزرگ روزبهان ، وى دائم الصمت بود و جز به ضرورت سخن نمىگفت ، خدمت فقرا مىكرد و بيست سال مردم را وعظ كرد . فقيه حسين بن محمّد بن سلمان « 1 » گويد : پرهيزگارتر از او نديدم . وى در بلاى خدا صابر بود . قرآن و علم تدريس مىكرد ، و مدرسى محقّق بود ، و در طول شب قرائت ( قرآن ) مىكرد ، و بعيوب نفس خويش مشغول بود و بعيوب مردم نمىپرداخت . شهاب الدين در نواحى عجم و عراق سفر كرد ، و او را در فسا رباطى بود . وى پيش از پدر خويش به شش ماه درگذشت « 2 » و در مقبرهء منذر بن قيس برابر رباط ابى زرعه - رحمة اللّه عليهم - دفن شد . » « 3 » در تحفة العرفان آمده « 4 » : « شيخ شهاب الدين محمّد مردى متعبّد متحقق بود » و هم در حيات شيخ روزبهان بجوار حق پيوست » . 2 : شيخ فخر الدين احمد بن روزبهان بقلى . - پسر كوچك روزبهان ، وى متفنّن و متبحّر در علوم بود . فضائل موروث را با فضائل مكتسب گرد آورد ، و گويند در روزگار جوانى همهء « مصابيح » « 5 » و همهء

--> ( 1 ) - رجوع شود به نمرهء 122 از تراجم كتاب حاضر ( شد الازار ) ( قزوينى ) . ( 2 ) - در مجمل فصيح خوافى در حوادث سنهء 605 گويد : « سنة خمس و ستمائة ، وفاة الشيخ الامام شهاب الدين محمد بن الشيخ روزبهان ، و او از دنيا سخن نمىگفت مگر در چيزى كه نفع مردم در آن بودى ، در رباطى كه در بلدهء فسا داشت به خدمت فقرا مشغول بود و در شيراز بيست سال بوعظ و نصيحت خلق مشتغل . » ( قزوينى ) . ( 3 ) - شد الازار ص 238 ، هزار مزار ص 109 . ( 4 ) - ورق 112 ب . ( 5 ) - يعنى كتاب « مصابيح السنة » تأليف حسين بن مسعود الفراء البغوى ملقب بمحيى السنة متوفى در سنهء 510 يا 516 كه از كتب معروفهء حديث است در نزد اهل سنت و جماعت ، و مشتمل است بر قريب چهار هزار و پانصد حديث منتخب